زمین خیس ، آسمان خیس ، پنجره خیس ، باران زده...

به نامت...

   

   

   

   

چشمهای تو.

           چشمهای تو.

                      چشمهای تو.

                               چقدر این جمله زیباست...

      

     

    

   

جا نماز...

    

دعای تو وجودمو کشونده

به سمتی که هوای عشق داره

به جایی که  کنار جا نمازت

یکی سر روی مُهر تو بذاره

     

به جایی  که  شبیه  کودکیمه

که با خندیدنم گریه ات بگیره

به جایی که قیام بستم و گفتی:

الهی مادرت واست بمیره

   

قیامش ، هم نیاز قامتت سرو

رکوعش  پبچک سبز نیازت

سجودش با نسیم عطر یاس ت

سلامش خیسیه چادر نمازت

    

لبِ لبخند تو با اشک پاکت

که دنیا رو به من میدادی انگار

شب چشمای تو ، آغوش گرمت

جزای هر نمازم بود هربار

    

رو پاهای تو هرشب قد کشیدم

رو دستای تو جون می کندم از درد

یه بار گفتی برو ، دوسِت ندارم

دلت طاقت نیاورد ، گفتی برگرد !

     

تموم عشق اون روزا همین بود

برای تو بگم از آرزوهام

که می خوابیدم آروم روی پاهات

که سُر میخورد دستت روی موهام

     

هنوز محتاج دستای توام من

که این مردُ تو آغوشت بگیره

تموم آرزوم امروز اینه :

الهی کودکت واست بمیره

....

    

    

   

تقدیم به مادری که چشمهایش عادت کرده به نگرانی ،

                                                      به دلشوره...

                                                         به بی تابی...

    

    

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

  

آبـــــــا عابدین

علی علی

    

    

    

    

+ تاريخ ۱۳٩٠/۸/۳٠ساعت ٦:٥۳ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامش...

   

   

  

داره ابری میشه آسمون ببین

                    بلکه بارون بزنه

بلکه بارون بزنه حیاط و حوض و گلدونا خیس بشن

    بلکه ناودون یکم از تنهایی در بیاد و دلننگ نشه

       شایدم تو هوس قدم زدن کنی بیای پشت درختای بهشت

                                         من بهت سیب بدم

زیر بارون بی خیال چتر و سیب و منو تو...

                              من بهشتم شب ِ آغوش تو بود.

داره ابری میشه آسمون ببین

                                    بلکه بارون بزنه...

پشت سیلاب غریبی ِ زمین و بارون

منو تو هم قدم سیل بجوشیم و بریم

اگه بارون بزنه

پشت درختای بهشت

تو بیا ،    سیب از من  !

اگه بارون بزنه...

آخ اگه بارون بزنه...

از خود ِ کیکاووس تا پل ِ رومی و تجریش و بهشت

                                                    آخ اگه بارون بزنه...

    

    

    

      

پـــــــل...

    

دلیلی به جز دوری از تو

به دنیای من حال ِ مردن نمیده

اگه چتر دست کسی وا نباشه

به آغوش بارون کسی تن نمیده

        

یکی بعد بارون به پهنای شب

پر از رعد و برقه ، پر از هق هقه

اگه چتر دستاتو برداری ام

یکی هست که تا ابد عاشقه

    

یه وقتی تو همراه من میرسی

که تعبیر تنهایی ترسیدنه

یه جا پای بغضم که وا شد بیا

به تقدیر روحی که پر میزنه

      

منو پیش دلواپسی جا نذار

که احساسمو زیرو رو می کنی

کجا نبض داری که باور کنم

منو با خودآ روبرو میکنی

    

حسادت که تو خون ِ پیوستنه

بذار تا به خاکت حسودی کنم

دلم خواست حالا که دلتنگتم

هوای شبی رو که بودی کنم

        

کنار خیالی که همراهمه

سکوتی که از زجه خالی شده

یه روزی که از پیش تو اومدم

نوشتم که قلبم یه حالی شده

      

خیال می کنم صبح فردای من

تو از خاک این خونه گل می کنی

دوباره نفس می کشی پیش من

به من ابر و بارونو پل می کنی

   

     

    

      

     

     

نمیدانم چرا اما احساس میکنم باران که می بارد تو در راهی...

شاید برای همین است که باران را دوست دارم...

هنوز...

   

  

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

  آبـــا عابدین

علی علی

    

    

   

  

+ تاريخ ۱۳٩٠/۸/۱٠ساعت ۱۱:۳٤ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامش...

  

  

  

  

اینجا فقط منم

   با کاغذی سفید ، تو فکرمه یکم از تنهایی در بیام...

              چشماتو می کشم ، از جنس روشنی ، شاید یه آسمون ، خورشید شایدم...

  لبهاتو می کشم همرنگ سیب سرخ            با طعم تشنگی ، ملموس و معترض

پهنای صورتت ، دریا رو می کشم :

                        مواج و پر طنین

                        سرشار ماهی و آروم و آتشین

           ابروتو با مداد تا صبح می کشم

تــلــفــیــق خـوبــیــه ،

صبح نگاهت و شب لای موی تو

   طرحی شدی عجیب ، زیبا و بی نظیر

    پیشونی تورو تا انتهای ظهر‌، جایی که خسته ام

                      جایی که تشنه ام اشکاتو می کشم

این آسمون فقط با ابر دیدنیست

            حالا یکم ببار

              حالا یکم بخند...

حالا فقط منم        با کاغذی پر از پروانه و بهشت

                             باور نمی کنی !

                        حالا که طرح تو تنها کنارمه

                                               دنیای من شدی...

                                                حالا فقط منم...

                                               دنیای من شدی...

     

     

     

    

    

دیوار...

      

چرا عطرت نمی پیچه تو خونه

یه قرن‌ ِ خواب چشماتو ندیدم

به جاش این چند سال طرح چشاتو

رو دیوارای خونه می کشیدم

   

هزار رنگ و هزار طرح و هزار شکل

نمی دونم دقیقا رنگ و روشو

نوشم روی دیوارای خونه

یکم با واقعیت رو به رو شو

   

نگاهت رنگ دریا بود و بارون

شاید رنگ نگاهت واقعی نیست

کدوم رنگ و بپاشم روی دیوار

چشات آبی و سبز و سرمه‌ای نیست

    

خیال کردم شبه بارون گرفته

چشاتو وقتی از نزدیک دیدم

نه مشکی بود نه آبی بود نه نیلی

چشاتو تا ابد تاریک دیدم

   

یه جای دور دور از توی چشمات

یکی ماه و تو شب نقاشی می کرد

یکی هرجا مسافر داشت چشمات

لب پلک تورو آب پاشی می کرد

     

یه چیزایی تو یادم هست بازم

که شاید یاد دیوارا بمونه

هنوزم طرح دارم از نگاهت

هنوز دیوار خالی داره خونه...

    

    

    

     

    

   

سلام دوستانم غیبت نه چندان کوتاه منو ببخشید.

( : خیر به هیچ عنوان )

تمامی شعرها و ترانه ها متعلق به نویسنده ( آبــــا عابدین ) می باشد.

حتما به تمام دوستانم که تو این مدت به بادم بودند سر میزنم.

بسیار ممنون.

   

    

   

   

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

آبـــــــا عابدین

علـــی علــی

    

    

    

   

 

+ تاريخ ۱۳٩٠/٧/۱٧ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامش...

   

    

    

    

منو کمی درک کن...

                   کافیست چشمهایت را ببندی....

                                                     همین...

   

   

   

   

عصای سفید...

   

ســــلام آسـمـونی تـریـن آرزو

سلام حسرت دستهای حریصم

من از خونه ای که منو جا گذاشتی

با دست خودم نامه رو می نویسم

   

دلـــم نیست با نامه چیزی بگم

میخوام با صدات روزمو شب کنم

یه دنیا دلِ تنگ دارم ، یه جفت آرزو

میـخـوام ایـنـو با تو مرتب کـنـم

   

بـخـنـد ، پشت لـبـخـنـد تو جاییه

که من طعم آرامش و می چشم

یه جایی پر از چشم تو ، چشم من

اگه شد برات عکسـشو می کشم

   

به جز دور و اطراف من هرچی هست

به لطف خــــدا کامـلا رنـگـیـه

هنوزم پر از خالی ام مثل قبل

فقط هرچی اینجاست دل تنگیه

      

از اون روزی که دوری از دست من

به پـیـراهـنـت اکـتـفـا می کنم

هوای تو می پیچه توی اتاق

منم دکمه ی اونو وا می کنم

    

عجب وحشتی داره بی تو شبا

رو این تخت و این خونه بی چراغ

من از کل دنیا هـمـین سـهـمـمه

دوتا چشم کور و من و این اتاق

   

بـریـل می نویسم برات اینهمه

از این چشم بی سوی بی قافیه

تو نـیـسـتی بـبـیـنـی نمی بـیـنـمـت !

هـمـیـنـم بـخـونی برام کافـیـه

              

              

                   

                   

چتر وارونه...

              

توی دلت میگی این مرد دیوونه اس

وقتی توی دستم این چتر وارونه اس

وقتی کنار تو سرگرم بارونم

وقتی که می خندی ، وقتی که داغونم

احساسم از چشمات یک حرف کم داره

اما نه وقتی که چشمات می باره

زیر نم بارون لحن نگات خاصه

باید یکی باشه این لحن و بشناسه

این فرصت از چشمات واسم همه چیزه

حالم بدون تو بازم غم انگیزه

تا معجزه داره بارون تو بیراهه

ایمان بیار این حس ، با عشق همراهه

ایمان بیار پیشت این مرد دیوونه اس

وقتی توی دستم این چتر وارونه اس

      

      

      

       

من از چشمهایی می نویسم که جمال خدا را در آن دیدم...

                                          شب قدر من موهای توست

                    آنجایی که  خودآ مثل همیشه خودش می آید و ایمان می آورم....

          تو بت نیستی...

             خدا هم نیستی...

                   اما می پرستم چشمانی را که خدا را آنجا می بینم...

 

       

زیر باران بی چتر

باتو

زندگی یعنی این

   

آبـــــــــــا عابدین

           

            

         

           

+ تاريخ ۱۳٩٠/٦/٤ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامت

    

    

    

دستتو بکش رو موهاش

     صورتش رنگی تر از صورت ماهِ

                              تازه ابروشو کشیدی

شایدم خط افق بوده که آسمون پیشونیش و دریای چشاشو داره می دوزه بهم

    تو چه طرحی زدی امروز به این بوم

                                                    اقاقی...

اینهمه مداد شمعی

حیف این طرح غریبونه ی دختر زده نیست؟

                       طعم لبخندشو شمعی می کشی

                            طرح آغوششو شمعی می زنی

                  طرح دستاشو درست مثل دستای خودت می کشی

                                         هم قده خودت...

                                        داره بارون می زنه...

                     دست نقاشیتو می گیری و میری تو حیاط

                                          داره بارون می زنه...

                      داره شُرشُر تورو بارون میبره پیش یکی

                                              یکی دستاش تو دستای تو ِ

                                                    تو و بارون           تو و اون

                          تو و دستای تو و دستای شمعی ِ یکی

                                                    تو و بارون          تو و اون

                            تو لبهای تو و خنده ی شمعی‌ِ یکی

                                                     تو و بارون        تو و اون

 داره بارون می زنه...

             چقدر خیسه دلت

     چقدر دستای تو خیسه و دستای یکی...

                                                   بگذریم...

                تو و بارون           تو و اون

                                                                 داره  بارون  می زنه...

    

    

     

   

اشک...

    

این اشک نیست این اضطرابه

یعنی من اینجا بی تو می میرم

یعنی اگه امروز دلــتــنــگــم

فردا دوبار دستاتو می گیرم

   

این اشک نیست این التهابه

یعنی پُر از تردیدم اینجوری

تنهاترین بغضم که می میرم

وقتی تورو می دیدم اینجوری

   

اینجوری یعنی دور یعنی مرگ

یعنی نباشی ، بی تو دق کردن

یعنی روزای بغض و تنهایی

حالا که رفتن بی تو برگردن

     

یعنی ازین دلواپسی هرشب

تا اوج دلتنگی نفس دادن

یعنی بجنگی با همه دنیا

آخر همه دنیا رو پس دادن

   

دلتنگی یعنی کم نیاوردن

زیرطواف عشق و بیزاری

یعنی یکی دستاتو می گیره

انگار ازت می پرسه: بیداری؟

    

حرفی نداری واسه برگشتن

اما خودت می دونی این وهمه

اینجاست که با بغض می خوابی

حال تورو اشکم نمی فهمه

    

این اشک نیست این اضطرابه

یعنی من اینجا بی تو می میرم

یعنی که دستای تو سهمم نیست

با اینهمه دستاتو میگیرم

     

     

    

    

    

تصمیم دارم هر بار قسمتی از کتاب جدیدم رو بنویسم.

       

پشت سرم نگو: میرم ! حقشه !

میری بدون من ، این راه حلشه؟

فکر خودت نباش ، فکر منم بکن

قلبم بدون تو هی تیر می کشه

.......

پشتش نگو شکست ، مَردت نگو نمُرد

روزای بعد تو روزای مرگشه

        

        

     

     

اینجا فکرهایمان را سانسور میکنند ، چه برسد به کتابمان...

دلم هوای باران دارد.

راستی خدا اینجاست...

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

  

آبا عابدین

   

    

   

   

+ تاريخ ۱۳٩٠/٥/٢٢ساعت ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامت...

    

     

    

                         دیدار...

     

عطر دستای تو پیچیده چرا توی اتاق

                                        چی شده؟

نکنه اومدی و باز میخای منو دلتنگ کنی

   یا دوباره به دلت اومده که باز یه کاری بکنی،

                تاهمه فکر کنن بعد تو دیوونه شدم

                                           من خبر دارم ازت...

من می دونم که تو از کوچه پشتی می پری توی حیاط

رد چشماتو خودم میزنم از توی اتاق

من میدونم که میای و همه عکساتو میریزی روی تخت

                             نامه هاتو میذاری روی تموم عکسا...

به خیالت که نمی بینمت و میمیرم؟

        من که از اینهمه دلتنگی نمردم ، مُردم؟

               من که از رفتن تو ناله نکردم ،  کردم؟

پس چرا آخر هر نامه که میدی مینویسی:

               مهربونم ، من همین فردا بر می گردم...

هرکی هرچی که دلش خواست بگه ،باشه من دیوونه...

باشه اصلا گیریم تو سه ماهه که تصادف کردی ،

                                                           مُردی ،

                                                                 خاکت کردن...

پس کیه اینکه شبا ، مثل تو با عطر تنت ،میاد آروم کنارم رو تخت ،

                      دسـتـشو میکشه روی موهام ، سرشو میذاره روی شونم

                                                     نفسش میخوره با لاله گوشم هرشب...

پس کیه اینکه شبا رومو میندازه و لالایی برام می خونه...

آره فکر میکنی من می خوابم ؟

دست تو رو شده دیگه واسم...

هرکی ام هر چی دلش خواست بگه...

                                           من تورو می بینم

                                                  داره از دست تو بارون میچکه

                                                                  عطر تو پیچیده بازم تو اتاق...

    

      

    

پلک...

   

میشه نوازشم کنی  وقتی گرفته حالم؟

میشه ببندی بالمو آخه شکسته بالم

می فهمی چی میگم بهت ، می بینی خسته گیمو؟

میشه بذارم پیش تو چند روزی زندگیمو؟

میشه بشینی پیشمو یه شعر برام بخونی؟

امشب یکم تنها شدم میشه پیشم بمونی؟

دنیام بهم خورده یکم ، تب کرده آسمونم

میخام باهات حرف بزنم ، میمونی مهربونم؟

انگار یه بغضی تو گلوم داره شکسته میشه

اینجوری که پلکای تو هی باز و بسته میشه

میشه نوازشم کنی وقتی گرفته حالم؟

میشه ببندی بالمو آخه شکسته بالم؟...

     

    

      

      

س ی گ ا ر . . .

     

اینجا ستاره ای نیست مردی نشسته بیدار

تشویش پشت تشویش سیگار پشت سیگار

اینجا حرارت درد تعدیل روح دارد

ظاهر عمود و بیغش،باطن خراب و بیمار

جنگید با غم خویش وقتی همه نشستند

از آن غرور این ماند آوار روی آوار

از تازه گی بریدم تقدیر یاری ام کرد

این سهم بودنم شد (!) تکرار پشت تکرار

اینجا زمانه بد کرد ، با غربتم مرا کشت

انگار غربتم را پاشیده روی دیوار

ماندم ولی خمیده ، مُردم ولی نشسته

بر خاک من بریزید خروار روی خروار

اینجا ستاره ای نیست ، من اسمان ندارم

بیدار ماندمو باز ، سیگار پشت سیگار...

    

     

     

    

سیگار در هر ثانیه جان بسیاری را میگیرد و جان تازه ای به بسیاری دیگر میدهد.

(از دکتر شریعتی میپرسند چرا سیگار ؟سیگار طول عمر آدم رو کم میکنه.

در جواب میگن: من به عرض زندگی فکر میکنم نه به طول زندگی!)

برای مسعود وفادار.

تمامی نوشته ها متعلق به کتاب مرد و کاسکو نوشته آبا عابدین.

می نویسم برای روزی که نمی نویسم.

     

      

     

+ تاريخ ۱۳٩٠/٥/۱۱ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامت...

  

  

   

الف

یا

را

الف

نون

پنج حرف به وسعت قلبم...

                            و از دست رفته ای بی پناه...

    

    

    

    صندلی...

  

تو از پشت شیشه منو لمس کن

که این لحظه ها خاطره ساز شن

نرو تا پریدن یکم وقت هست

نرو قبل ازینکه درا باز شن

  

چقدر این فضا رنگ دلتنگیه

چقدر عطر اینجا برام آشناست

یکم گیج میشم ، چرا اومدم؟

تو می خندی می فهمم اینجا کجاست.

   

منو تو دقیقا کنار هـمـیـم

تو دلشوره داری و من ساکتم

یه دستم پر از دست تو، روبروت

فقط محو چشمای نم ناکتم

   

تب بغض امروز گل می کنه

یواش بین سرمای این خنده ها

تا میگی خداحافظ ، تو اوج اشک

می خندم درست مثل بازنده ها

  

به بارون سپردم دل پاکتو

به این آسمونی که با من نبود

یکی هست اینجا رو این صندلی

که بر عکس تو اهل رفتن نبود

    

از این بی کسی می نویسم برات

از این آسمونی که همراه نیست

برات می نویسم از این ثانیه

که هیچ عاشقی تو فرودگاه نیست...

    

    

   

               طعم رفتن چه می کند با دل تنگ...

  

  

     

یادگار...

   

تو رفته ای و رغبتی به این اتاق ندارم

چرا که جز تن تو مأمنی سراغ ندارم

تمام ترس من از بی تو بودن است فقط

وگرنه ترسی از این شهر بی چراغ ندارم

مرا به من مگذار ، زود تر برگرد

که من میانه خوبی به این فراغ ندارم

تو رفته ای شب و روزم به عکس توست نگاهم

ببین که بعد تو دیگر دل و دماغ ندارم

کنار غربت شومینه و هوایی سرد

تو رفته ای و رغبتی به این اتاق ندارم...

   

   

  

    غزل ِ یادگار ، یادگار یک بهمن است.

قصد من نوشتن غزل نیست اما اصرار دوستان مجابم می کند.

باید از یک نفر تشکر کنم ، همسرم.

       

     

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این...

علی علی

    

    

    

+ تاريخ ۱۳٩٠/٥/٥ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

      

    

     جادوگر...

    

یک روز خیال دارم بشینم  کنار شط پر شور نگاهت

بمونم تا غروب اونجا که شاید   سری هم زد به من چشمای ماهت

خیال دارم بکوبم از همینجا  به شوق دیدن لبخند زیبات

بیام تا زمهریر دشت پاکت   بشینم لای گندم زار موهات

عجب حال و هوایی داره دستت  زمانی که منو می گیره از من

ازم دلخور نشو من فکر کردم  که جادو داری تو دستات حتما

اصن(اصلا) این وادیا رو بی خیالش میخام چشم بسته دنبالت بگردم

تورو بو می کشم از روی موهات بمیرم من اگه پیدات نکردم

خیال دارم بکوبم از همین جا به شوق دیدن لبخند زیبات

بیام تا زمهریر دشت پاکت  بشینم لای گندم زار موهات...

   

    

   

تورا می نامم عشق...

می نامم معجزه آب و خاک

می نامم بانوی موسیقی و شعر

می نامم عسل بانو

                  عسل گیسو

                         عسل چشم

می نامم...

معنای من ،

                      میلادت مبارک...

    

    

       

+ تاريخ ۱۳٩٠/٥/٥ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()