زمین خیس ، آسمان خیس ، پنجره خیس ، باران زده...

به نامت...

   

   

   

   

چشمهای تو.

           چشمهای تو.

                      چشمهای تو.

                               چقدر این جمله زیباست...

      

     

    

   

جا نماز...

    

دعای تو وجودمو کشونده

به سمتی که هوای عشق داره

به جایی که  کنار جا نمازت

یکی سر روی مُهر تو بذاره

     

به جایی  که  شبیه  کودکیمه

که با خندیدنم گریه ات بگیره

به جایی که قیام بستم و گفتی:

الهی مادرت واست بمیره

   

قیامش ، هم نیاز قامتت سرو

رکوعش  پبچک سبز نیازت

سجودش با نسیم عطر یاس ت

سلامش خیسیه چادر نمازت

    

لبِ لبخند تو با اشک پاکت

که دنیا رو به من میدادی انگار

شب چشمای تو ، آغوش گرمت

جزای هر نمازم بود هربار

    

رو پاهای تو هرشب قد کشیدم

رو دستای تو جون می کندم از درد

یه بار گفتی برو ، دوسِت ندارم

دلت طاقت نیاورد ، گفتی برگرد !

     

تموم عشق اون روزا همین بود

برای تو بگم از آرزوهام

که می خوابیدم آروم روی پاهات

که سُر میخورد دستت روی موهام

     

هنوز محتاج دستای توام من

که این مردُ تو آغوشت بگیره

تموم آرزوم امروز اینه :

الهی کودکت واست بمیره

....

    

    

   

تقدیم به مادری که چشمهایش عادت کرده به نگرانی ،

                                                      به دلشوره...

                                                         به بی تابی...

    

    

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

  

آبـــــــا عابدین

علی علی

    

    

    

    

+ تاريخ ۱۳٩٠/۸/۳٠ساعت ٦:٥۳ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامش...

   

   

  

داره ابری میشه آسمون ببین

                    بلکه بارون بزنه

بلکه بارون بزنه حیاط و حوض و گلدونا خیس بشن

    بلکه ناودون یکم از تنهایی در بیاد و دلننگ نشه

       شایدم تو هوس قدم زدن کنی بیای پشت درختای بهشت

                                         من بهت سیب بدم

زیر بارون بی خیال چتر و سیب و منو تو...

                              من بهشتم شب ِ آغوش تو بود.

داره ابری میشه آسمون ببین

                                    بلکه بارون بزنه...

پشت سیلاب غریبی ِ زمین و بارون

منو تو هم قدم سیل بجوشیم و بریم

اگه بارون بزنه

پشت درختای بهشت

تو بیا ،    سیب از من  !

اگه بارون بزنه...

آخ اگه بارون بزنه...

از خود ِ کیکاووس تا پل ِ رومی و تجریش و بهشت

                                                    آخ اگه بارون بزنه...

    

    

    

      

پـــــــل...

    

دلیلی به جز دوری از تو

به دنیای من حال ِ مردن نمیده

اگه چتر دست کسی وا نباشه

به آغوش بارون کسی تن نمیده

        

یکی بعد بارون به پهنای شب

پر از رعد و برقه ، پر از هق هقه

اگه چتر دستاتو برداری ام

یکی هست که تا ابد عاشقه

    

یه وقتی تو همراه من میرسی

که تعبیر تنهایی ترسیدنه

یه جا پای بغضم که وا شد بیا

به تقدیر روحی که پر میزنه

      

منو پیش دلواپسی جا نذار

که احساسمو زیرو رو می کنی

کجا نبض داری که باور کنم

منو با خودآ روبرو میکنی

    

حسادت که تو خون ِ پیوستنه

بذار تا به خاکت حسودی کنم

دلم خواست حالا که دلتنگتم

هوای شبی رو که بودی کنم

        

کنار خیالی که همراهمه

سکوتی که از زجه خالی شده

یه روزی که از پیش تو اومدم

نوشتم که قلبم یه حالی شده

      

خیال می کنم صبح فردای من

تو از خاک این خونه گل می کنی

دوباره نفس می کشی پیش من

به من ابر و بارونو پل می کنی

   

     

    

      

     

     

نمیدانم چرا اما احساس میکنم باران که می بارد تو در راهی...

شاید برای همین است که باران را دوست دارم...

هنوز...

   

  

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

  آبـــا عابدین

علی علی

    

    

   

  

+ تاريخ ۱۳٩٠/۸/۱٠ساعت ۱۱:۳٤ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامش...

  

  

  

  

اینجا فقط منم

   با کاغذی سفید ، تو فکرمه یکم از تنهایی در بیام...

              چشماتو می کشم ، از جنس روشنی ، شاید یه آسمون ، خورشید شایدم...

  لبهاتو می کشم همرنگ سیب سرخ            با طعم تشنگی ، ملموس و معترض

پهنای صورتت ، دریا رو می کشم :

                        مواج و پر طنین

                        سرشار ماهی و آروم و آتشین

           ابروتو با مداد تا صبح می کشم

تــلــفــیــق خـوبــیــه ،

صبح نگاهت و شب لای موی تو

   طرحی شدی عجیب ، زیبا و بی نظیر

    پیشونی تورو تا انتهای ظهر‌، جایی که خسته ام

                      جایی که تشنه ام اشکاتو می کشم

این آسمون فقط با ابر دیدنیست

            حالا یکم ببار

              حالا یکم بخند...

حالا فقط منم        با کاغذی پر از پروانه و بهشت

                             باور نمی کنی !

                        حالا که طرح تو تنها کنارمه

                                               دنیای من شدی...

                                                حالا فقط منم...

                                               دنیای من شدی...

     

     

     

    

    

دیوار...

      

چرا عطرت نمی پیچه تو خونه

یه قرن‌ ِ خواب چشماتو ندیدم

به جاش این چند سال طرح چشاتو

رو دیوارای خونه می کشیدم

   

هزار رنگ و هزار طرح و هزار شکل

نمی دونم دقیقا رنگ و روشو

نوشم روی دیوارای خونه

یکم با واقعیت رو به رو شو

   

نگاهت رنگ دریا بود و بارون

شاید رنگ نگاهت واقعی نیست

کدوم رنگ و بپاشم روی دیوار

چشات آبی و سبز و سرمه‌ای نیست

    

خیال کردم شبه بارون گرفته

چشاتو وقتی از نزدیک دیدم

نه مشکی بود نه آبی بود نه نیلی

چشاتو تا ابد تاریک دیدم

   

یه جای دور دور از توی چشمات

یکی ماه و تو شب نقاشی می کرد

یکی هرجا مسافر داشت چشمات

لب پلک تورو آب پاشی می کرد

     

یه چیزایی تو یادم هست بازم

که شاید یاد دیوارا بمونه

هنوزم طرح دارم از نگاهت

هنوز دیوار خالی داره خونه...

    

    

    

     

    

   

سلام دوستانم غیبت نه چندان کوتاه منو ببخشید.

( : خیر به هیچ عنوان )

تمامی شعرها و ترانه ها متعلق به نویسنده ( آبــــا عابدین ) می باشد.

حتما به تمام دوستانم که تو این مدت به بادم بودند سر میزنم.

بسیار ممنون.

   

    

   

   

زیر باران بی چتر

زندگی یعنی این

آبـــــــا عابدین

علـــی علــی

    

    

    

   

 

+ تاريخ ۱۳٩٠/٧/۱٧ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()

به نامش...

   

    

    

    

منو کمی درک کن...

                   کافیست چشمهایت را ببندی....

                                                     همین...

   

   

   

   

عصای سفید...

   

ســــلام آسـمـونی تـریـن آرزو

سلام حسرت دستهای حریصم

من از خونه ای که منو جا گذاشتی

با دست خودم نامه رو می نویسم

   

دلـــم نیست با نامه چیزی بگم

میخوام با صدات روزمو شب کنم

یه دنیا دلِ تنگ دارم ، یه جفت آرزو

میـخـوام ایـنـو با تو مرتب کـنـم

   

بـخـنـد ، پشت لـبـخـنـد تو جاییه

که من طعم آرامش و می چشم

یه جایی پر از چشم تو ، چشم من

اگه شد برات عکسـشو می کشم

   

به جز دور و اطراف من هرچی هست

به لطف خــــدا کامـلا رنـگـیـه

هنوزم پر از خالی ام مثل قبل

فقط هرچی اینجاست دل تنگیه

      

از اون روزی که دوری از دست من

به پـیـراهـنـت اکـتـفـا می کنم

هوای تو می پیچه توی اتاق

منم دکمه ی اونو وا می کنم

    

عجب وحشتی داره بی تو شبا

رو این تخت و این خونه بی چراغ

من از کل دنیا هـمـین سـهـمـمه

دوتا چشم کور و من و این اتاق

   

بـریـل می نویسم برات اینهمه

از این چشم بی سوی بی قافیه

تو نـیـسـتی بـبـیـنـی نمی بـیـنـمـت !

هـمـیـنـم بـخـونی برام کافـیـه

              

              

                   

                   

چتر وارونه...

              

توی دلت میگی این مرد دیوونه اس

وقتی توی دستم این چتر وارونه اس

وقتی کنار تو سرگرم بارونم

وقتی که می خندی ، وقتی که داغونم

احساسم از چشمات یک حرف کم داره

اما نه وقتی که چشمات می باره

زیر نم بارون لحن نگات خاصه

باید یکی باشه این لحن و بشناسه

این فرصت از چشمات واسم همه چیزه

حالم بدون تو بازم غم انگیزه

تا معجزه داره بارون تو بیراهه

ایمان بیار این حس ، با عشق همراهه

ایمان بیار پیشت این مرد دیوونه اس

وقتی توی دستم این چتر وارونه اس

      

      

      

       

من از چشمهایی می نویسم که جمال خدا را در آن دیدم...

                                          شب قدر من موهای توست

                    آنجایی که  خودآ مثل همیشه خودش می آید و ایمان می آورم....

          تو بت نیستی...

             خدا هم نیستی...

                   اما می پرستم چشمانی را که خدا را آنجا می بینم...

 

       

زیر باران بی چتر

باتو

زندگی یعنی این

   

آبـــــــــــا عابدین

           

            

         

           

+ تاريخ ۱۳٩٠/٦/٤ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ نويسنده آبــا عـابدین نظرات ()